NATURALNY PODZIAŁ NARRACJI

Inaczej przedstawia się rzecz w wypadku za­pisu graficznego; tu granice między literami są wyraźne i nie podlegają dyskusji. Na „taś­mę magnetofonową” migającego na ekranie obrazu nasza świadomość nakłada siatkę zna­czeniową. Owo właściwe wszystkim filmom wewnętrzne rozczłonkowanie uświadomiliśmy sobie wtedy, gdy dzięki pracy wielu filmowców teoretyków zrozumieliśmy znaczenie montażu. Ogromną rolę odegrała tutaj kinematografia radziecka lat dwudziestych. Naturalny podział narracji filmowej na seg­menty można porównać z podziałem przekazu inscenizacji teatralnej. Przekaz przedstawienia dzieli się na segmenty — akty, pooddzielane od siebie antraktami i opadaniem kurtyny. Jest to segmentacja jawna, w postaci przerw w czasie artystycznym.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *